Er komt een mail binnen van een leuk stel dat we net ontmoet hebben voor onze community. Snel klik ik ‘m open, gek genoeg voel ik een kleine knoop in m’n maag, terwijl het zo’n leuke ontmoeting was op de boerderij waar ze in hun tinyhouse wonen omringd door natuur. Op veel vlakken staan we hetzelfde in het leven en we dromen allemaal over een community die bijdraagt aan vrede in de wereld. Mijn ogen schieten over de zinnen heen totdat ze zien wat er haakte: ze kunnen zich niet vinden in het idee dat er een elite zou zijn die met kwade opzet dingen in de wereld controleert. Zij willen leven vanuit vertrouwen. En dat voelt voor hen zo essentieel dat ze het niet voor zich zien om dan samen in een community te wonen.
Ik voel dat mijn adem even stokt, ben ik te eerlijk geweest, hadden we hier wel over moeten praten in zo’n eerste ontmoeting? Ik snap ze namelijk helemaal. Natuurlijk wil je vertrouwen in de goede intenties van mensen en helemaal in machthebbers met een verantwoordelijkheid voor het collectief. En meebouwen aan een betere wereld, zeker als je jong bent en de wereld instapt. Ik leerde onlangs bij een opvoedcursus vanuit de antroposofie hoe belangrijk het is voor kinderen tot 7 jaar om te ervaren: de wereld is goed. Zoals in het liedje van ‘Opa bakkebaard heeft een huisje, en in dat huisje daar is het goed’. Alles is voorspelbaar, hij veegt de vloer met een bezem, en zo is het goed. Ik kijk er nu al tegenop als Ronja erachter gaat komen dat het in deze wereld zeker niet altijd goed is. Dat doet gewoon inmens pijn. Hoe ga je daarmee om?
Onderdrukking
Vooral dat woord ‘vertrouwen’ zet me aan het denken. Heb ik nog vertrouwen in de wereld nu ik in een elite geloof? Want ja, dit voelt een beetje als een coming out, maar inderdaad is het vertrouwen in alle grote machtsstructuren bij mij langzaamaan verdwenen. Sinds corona is het idee dat regeringen en internationale instanties het beste met ons voor hebben gaan wankelen, en de laatste maanden is het totaal ingestort; door de Epstein files, de openlijke machtsagenda van Trump, het boek 2044 van Robert Bridgeman dat op m’n pad kwam, en de boeken van Eveline van Dongen over alle subtiele en minder subtiele manieren waarop de creatiekracht van de vrouw wordt ingeperkt.
Allemaal puzzelstukjes die bij mij tot het inzicht leidden: jezus, ze zijn echt bezig om ons klein te houden, te controleren, zoveel mogelijk af te leiden, bang te maken, en vooral onze levensenergie niet te laten stromen. Want als wij in onze kracht staan kunnen ze geen macht over ons uitoefenen. Dus doen ze alles om dat te voorkomen, ongezonde voeding, ongezonde leefomgeving, financiële druk, verslavingen aan het scherm, angst zaaien, oorlogen, traumatisering. Shocking, ontluisterend. Ik voelde me verlamd, onmachtig, wanhopig over al het leed wat kinderen wordt aangedaan, lag wakker met angst in m’n hart over de wereld waar Ronja straks haar weg in moet vinden.
Vertrouwen in donker en licht
En toch voel ik dat dit alles in essentie niet mijn vertrouwen in het leven heeft aangetast. Het voelt eerder als een verscherping van mijn levensvisie: we zijn hier op aarde in de dualiteit van ‘goed en kwaad’ juist om zelf de weg naar het licht terug te vinden. Om je je eigen licht van binnen te herinneren, je goddelijkheid. Om het vertrouwen terug te vinden dat je liefde bent. En dat je daarmee de donkere stukken van pijn en angst kunt omarmen en transformeren. Als je die moeilijke emoties vanbinnen leert te omarmen, liefde te geven, dan hoef je het niet meer in de buitenwereld af te reageren. Dat blijft voor mij de essentie om vrede op aarde te creëren. Zo binnen zo buiten. Ja, er is schaduw, heel veel schaduw, maar dat zie ik als uitnodiging om steeds weer de moed te vinden om onze eigen schaduw onder ogen te komen. Echt te accepteren dat licht en donker bij deze schepping horen.
Pamela Kribbe had daar laatst een hele mooie visualisatie over. Om zowel je lichtkant als je schaduwkant bij het vuur uit te nodigen en ze allebei vanuit je hogere ik met liefde te zien. Ik kon het zo goed voelen: mijn lichtwerker die regelmatig ongeduldig is, die grootste plannen heeft om licht en liefde naar de aarde te brengen, en gefrustreerd raakt als er weer angst of verdriet de kop op steekt. En dat kleine meisje dat bang of verdrietig is, of juist ontzettend boos. Dingen die we niet willen voelen. Maar juist die menselijke kant, de moeilijke emoties die in het donker verstopt zitten, is de ingang naar het licht.
Als ik bij mijn pijn kan zijn, dan opent mijn hart zich, voel ik compassie voor mijn eigen lijden en daarmee ook voor de struggles van anderen. Dan kan de pijn smelten en transformeren. Ze hebben elkaar nodig die twee kanten. Dat herinneren en beoefenen, keer op keer, zie ik als mijn missie, en die van elk mens, op zijn eigen manier. Ook Ronja zal haar eigen pad daarin gaan lopen. Daar heb ik vertrouwen in en dat geeft mij vertrouwen in het leven.
Creatiekracht samen
Dat stuk, de bereidheid om verantwoordelijkheid te nemen voor je innerlijke wereld, dat is voor mij belangrijker dan wat je analyse van de wereld precies is. Belangrijk voor mezelf, en in het samenleven met anderen. Laten we elkaar hierbij helpen. De donkere stukken omarmen, en het licht vieren. Dus tegelijkertijd is er ook een vuurtje aangegaan. Ik ga me niet laten knechten, uitpersen, klein maken. Ik ga zorgen dat mijn levensenergie wel kan stromen! Gezond eten, geen slaaf van het systeem, minder stress, verbinden met de bron en met elkaar, community dus! Samen een omgeving bouwen waar we juist die levensenergie en creatiekracht uit het donker kunnen bevrijden. Wie doet er mee?! We zoeken nog levenslustige mensen! Bekijk onze visie op www.bijdebron.nl.
